Dzwoneczek i uczynne wróżki

Anglia, lato 1880 roku. Pewien chłopiec, wybrawszy się do lasu, by szkicować obrazki z natury, spotyka skrzydlate wróżki, z którymi się zaprzyjaźnia. Po powrocie do domu zwierza się ze swych niezwykłych przeżyć przyjacielowi. W rezultacie mieszkańcy miasteczka urządzają polowanie na baśniowe istoty, które zmuszone są uciekać z lasu. Chłopiec przypadkowo upuszcza lampę i las płonie. Mieszkańcy oskarżają go o zniszczenia, a ojciec wbija mu do głowy, że wróżki nie istnieją... Mija dwadzieścia lat. Wróżki powracają w okolicę, w której dawno nie gościły, by sprowadzić lato. Jedna z nich, o imieniu Dzwoneczek, zapuszcza się do opuszczonego domu, co powoduje gniew jej przyjaciółki, Widii, która oskarża ją o łamanie podstawowej zasady bezpieczeństwa zabraniającej zbliżania się do ludzkich siedzib. Do tegoż domostwa przybywają doktor Griffiths, skoncentrowany na swej pracy naukowej badacz życia motyli, wraz z ośmioletnią córeczką, Elizą. Dziewczynka wierzy we wróżki i postanawia przygotować dla nich specjalny domek. Wbrew przestrogom innych wróżek, Dzwoneczek odwiedza domek Elizy i zaprzyjaźnia się z dziewczynką. Chce także pomóc jej naprawić relacje z zapracowanym tatą, co powoduje serię dramatycznych komplikacji, albowiem wróżki, uważając, że Dzwoneczek została uwięziona, ruszają jej na ratunek.

Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o Dzwoneczku...

Dzwoneczka powołał do życia słynny szkocki pisarz, klasyk literatury dziecięcej, twórca postaci Piotrusia Pana, James Matthew Barrie. Była to jedna z ważnych, choć drugoplanowych postaci w jego sztuce „Peter Pan” (1902) oraz jej późniejszych wersjach powieściowych: „Peter Pan in Kensington Gardens” (1906, wyd. polskie „Przygody Piotrusia Pana”) oraz „Peter and Wendy” (1911, wyd. polskie „Piotruś Pan”). Dzwoneczek to skrzydlata, zapalczywa wróżka, kierująca się skrajnymi uczuciami, czasem złośliwa i nieznośna, czasem niezwykle miła i pomocna, niewątpliwie zakochana w Piotrusiu. Jej dziwaczne często zachowanie tłumaczone było tym, że ze względu na mały rozmiar ciała mogła wyrażać tylko jedną emocję naraz. Badacze literatury dostrzegali w sposobie ujęcia tej postaci archetyp kobiecości zmiennej i skłonnej do flirtu, a zarazem mocno niepewnej swej wartości. Dzwoneczek pojawiła się także w oficjalnej kontynuacji powieści Barriego – „Peter Pan in Scarlet” (2006, wyd. polskie „Piotruś Pan w czerwieni”, 2006), autorstwa Geraldine McCaughrean, gdzie w końcu wychodzi za mąż za również uskrzydlonego Fireflyera.

W niemej wersji „Piotrusia Pana” („Peter Pan”, reż. Herbert Brenon) z 1924 roku (przy realizacji pomagał sam pisarz) wróżkę zagrała Virginia Brown Faire, znana głównie z ról w niskobudżetowych westernach z lat 20. i 30. Co ciekawe, cała fabuła została zamerykanizowana. W słynnej i niezwykle popularnej wersji animowanej Disneya z 1953 roku Dzwoneczek był pozbawiony głosu. Z czasem ta postać przeszła znaczącą ewolucję. Trzeba też zaznaczyć, że w niektórych ekranizacjach nie pojawiała się wcale albo też tylko epizodycznie.

W dobrze przyjętym serialu telewizyjnym wyprodukowanym przez wytwórnię Foxa – „Peter Pan and the Pirates” (1990–1992), bliższym fabule i klimatowi oryginału niż wersje disnejowskie, Dzwoneczek (Debi Derryberry) mówiła, i to sporo; była też ewidentnie zazdrosna o Piotrusia. W filmie „Hook” („Hook”, 1991) Stevena Spielberga, luźnej wariacji na temat utworu Barriego, Dzwoneczkiem była Julia Roberts. Niektórzy, surowo oceniając (skądinąd kasowy) film, wyróżniali właśnie Roberts – kuszącą i eteryczną zarazem. W 2003 roku powstała wierna i wielce inteligentna wersja „Piotrusia Pana” – „Piotruś Pan” („Peter Pan”, 2003) w reżyserii P.J. Hogana, gdzie należycie wyeksponowano romantyczne wątki powieści, obecne w oryginale. Rolę Dzwoneczka zagrała francuska aktorka Ludivine Sagnier, doskonale oddając dwoistość tej postaci. Dzwoneczek we wszystkich tych filmach zachował – choć w różnym stopniu – swój oryginalny, nieco niepokojący charakter, jako postać miotana sprzecznymi uczuciowymi impulsami, ujmująca i zarazem chimeryczna.